Maaasahan Ba Kita?

Kinakailangan mo ng tulong sa iba
Upang ‘di ka mawalan ng pag-asa.
Kailangan mo ng isang katuwang
Upang buhay mo’y maging masagana.

Madali lang sa ibang lugar na magkaroon ng kaibigan,
Tulad ng mga pinanggalingan ng mga estudyante.
Ngunit sa kalagayan doon sa eskwelahan
Ay mahirap palang magkaroon ng kaibigan.

Minsan ka lang makakaranas ng tutulong sa’yo.
Minsan ka lamang magkakaroon ng kausap.
Gusto naman ng iba ng isang kalaguyo
Upang magtulungan sa problemang masasalo.

Ngunit ang kakarampot na bilang ng mga kaibigan
Ay hindi sapat upang iyong ipanlaban.
Kailangan mo ng maraming kaibigan
Upang sa laban ay kaya mong makipagsabayan.

Ngunit ang magiging kaibigan mo sa PISAY
Ay lubha naman kung sila’y makikisabayan.
Mahihirapan kang magkaroon ng kapaligsahan
Dito sa mundong delikado ang kalagayan.

Kung gusto mo ng kaibigan ay kailangang siguraduhin:
Siya ay maaasahan sa bawat hagda’t mga baybayin
Upang hindi ka mabibigo kapag dumating na ang araw
Na ikaw ay mawawala sa mundo’t magiging buhangin.

Maraming kabataan ang nangangarap
Na sila ang maging tagapagligtas.
Gusto nilang sila ang pag-asang hinaharap.
Gusto nila ay sila ang nakatataas.

Bukod sa gusto nila ang maunlad na pamumuhay,
Gusto ng mga estudyanteng tagasagip ng buhay.
Tulad ng pagsagip nila sa kanilang buhay
Na hindi matanggal sa eskwelahang PISAY.

Ayaw nilang sila’y nahuhuli tulad ng muntikan nang mawala;
Ang isang buhay na naisabit sa mga sanga ng kamatayan.
Sa isang pagkakamali lang ay nawala ang pag-asa
Na maging maunlad ang kanilang kabuhayan.

Gumagawa lang ba sila ng kabutihan
Doon sa kanilang mga nagugustuhan
Kapag talagang sila’y nangangailangan
Ng taong mapagkakatiwalaan?

Hindi rin talagang naiiwasan ang maging makasarili
Lalo na’t delikado kang mawala sa sarili.
Sa pangyayaring ito ay ikaw ang bayani
Upang tulungan mo ang iyong sarili.

Ikaw lang ang pakapagsasabi
Kung sino ang tunay na bayani:
Ang iba o ang iyong sarili?
Batayan lamang ang nagawang mabuti.

Kalawakan ng isipan ang kinakailangan
Upang mapaunlad ang kinabukasan.
Kaya sa kalawakan ng eskwelahang iyon
Ay katawa’t isipan ang kailangan.

Kung makapasok ka doon ay ika’y kalulugdan
Ng mga taong ika’y napapaligiran.
May mga ibang taong ika’y kamumuhian.
Ngunit iyo’y ‘di hadlang sa iyong kasipagan.

Ang ibang estudyante’y gustong mapaunlad
Ang sarili nilang kinabukasan.
Kaya minsa’y gusto nilang mapagaan
Ang mga gawain sa eskwelahan.

Nagagawa nila ang mga masasama,
Mga gawaing labag sa patakaran.
Minsa’y ‘di nila nagagamit ang kanilang isipan
Tulad na lamang ng isang masigabong palakpakan.

Matapos nilang kumain ay itatambak lang sa tabi.
Matpos nilang gumamit ay sa tabi lang ilalabi.
Bakit nila ‘di gamitin ang mainam na sandali
Upang mailagay ang gamit sa tama’t hindi mali?

Hahayaan lang ng iba ang iba nilang kasama.
Hindi nila natutulungan ang ibang nadarapa.
Kung ang pangyayari ang ating babaliktarin,
Tutulungan ka kaya ng iba mong kasama?

Hindi lang nila alam ang kanilang ginagawa
Ay naibabalik ang pangyayaring sa kanila nagsimula.
Matatawag nating karma ang ating magagawa.
Babalik din sa atin ang ating mga nagawa.